De Beste Boeken die ik in 2021 las

Hallo vrienden! Hoe was 2021 voor je qua lezen? In dit artikel deel ik mijn beste boeken van 2021 met je met een paar eervolle vermeldingen.

Als je wilt weten wat ik nog meer heb gelezen of wat ik momenteel lees, kun je me vinden op Goodreads.

Eén van mijn favoriete dingen is het lezen van jouw boekaanbevelingen, dus voel je vrij om die toe te voegen in de reacties onder aan het artikel of stuur me een DM via Instagram.

Hier zijn de beste boeken die ik in 2021 las. Alhoewel ik bijna alleen nog maar in het Engels lees (heel 2021 was Engelstalig), zal ik de linkjes naar de Nederlandse boeken vermelden, tenzij dit niet mogelijk is.

dit is een compilatie van alle boeken die ik in 2021 heb gelezen

Dit soort kleinigheden – Claire Keegan

bekijk op Bol.com

Een boek in Ierland tijdens Kerstmis – je zou denken dat dit een smeuïg Kerst verhaal is besprenkeld met taarten, heroïsche acties en levenslessen. Dit verhaal is anders.

Ik heb genoten van de schrijfstijl (proza), en het boek, met allemaal vrouwelijke personages verteld vanuit een mannelijk perspectief, maakte dit verhaal interessanter.

Het boek begint in New Ross, aan de kust van Ierland. De schrijfstijl is pittoresk, maar werpt ook een licht op de economische en sociale spanningen in die tijd.

Bill Furlong, de hoofdpersoon, is een hardwerkende, goede vader van vijf meisjes. Zijn verhalen uit het verleden en het heden smelten subtiel, bijna onzichtbaar, samen.

New Ross was de locatie van één van de beruchte Magdalene-wasserijen. Een religieuze instelling die jonge vrouwen opnam onder het gezag van de Roomse Kerk met steun van de Ierse regering. Veel meisjes en vrouwen verloren hun baby of het leven daar.

Bill wordt geconfronteerd met wat de instelling doet. De instelling herinnert hem aan zijn gelukkige verleden en hoe hij had kunnen eindigen. Hij heeft het gevoel dat hij moet beslissen wat hij met zijn opgedane kennis gaat doen, terwijl iedereen doelbewust zwijgt wil Bill het juiste doen.

Het is ongelooflijk hoeveel sfeer en feiten de auteur in een kort boek heeft weten te weven zonder afbreuk te doen aan de kwaliteit van het schrijven. Dit boek had gemakkelijk eindeloos lang kunnen zijn.

Ik zal zeker meer van Claire Keegan lezen vanwege haar schrijfstijl en haar vermogen om fictie te combineren met belangrijke historische feiten.

“This story is dedicated to the women and children who suffered time in Ireland’s Magdalen laundries”
 "Was there any point in being alive without helping one another?"

Sterf, liefste – Ariana Harwicz

bekijk op Bol.com

Dit boek is aangrijpend en zeker niet voor iedereen. Het gaat over een vrouw die met haar man en kind in Frankrijk woont. De vrouw heeft spijt van haar baby en wordt gek.

Ik kan niet anders dan dit boek vijf sterren geven, en dit is waarom.

Dit boek gaat over een onderwerp waar niemand graag over praat. Het gaat over moederschap (baby’s) en het feit dat het niet allemaal is zoals andere mensen ons willen doen geloven. Moeder zijn is voor sommige vrouwen een vreselijke strijd, en sommigen hebben er spijt van. Ariana Harwicz schrijft daarover. De rauwe waarheden van hoe het moederschap kan voelen. Het is een verstikkende, aangrijpende en claustrofobische ervaring om dit boek te lezen. Elke duistere waarheid over het moederschap komt aan het licht. Dingen die vrouwen nooit zouden kunnen delen. Dat kunnen ze wel, maar met wie? Het is sociaal niet oké om het te delen zoals Ariana Harwicz dat doet.

Ja, je zou het allemaal kunnen bespotten en zeggen dat de hoofdpersoon gewoon helemaal gek is. Natuurlijk, maar ze deelt wel wat voor sommige vrouwen hun realiteit is. Waarheden waar waarschijnlijk zelfs de meest liefhebbende moeder zich mee kan identificeren.

De andere reden waarom ik dit boek vijf sterren moet geven, is het schrijven. Jeetje! (Petje af voor de vertalers). Dit boek leest als proza. Maar dan horrorproza. Je kunt er niet doorheen bladeren. Ik moest soms gewoon even stoppen met lezen omdat ik gewoon bang was voor haar geest.

De manier waarop ze schrijft over dit kind dat alles van haar afpakt, inclusief haar hele zelf, is angstaanjagend. En de manier waarop ze over de samenleving schrijft en verwacht wordt dat ze van ieder aspect moet houden, voelt claustrofobisch.

Haar manier van schrijven is prachtig eng. Het boek is soms moeilijk te volgen en onduidelijk, maar zo werkt haar moedergeest. Je zit gevangen in haar brein.

Ik hoop dat de groep moeders die zich zo voelt minimaal is. Toch denk ik niet dat je dat niveau van waanzin hoeft te bereiken om moeders een stem te geven die hun best doen, terwijl ze soms hun verstand verliezen en zich gevangen voelen.

''I'm a mother, full stop and I regret, it but I can't even say that. Who would I say it to? Mummy was happy before the baby came. Now Mummy gets up each day wanting to run away from the baby while he just cries harder and harder. Being a mother is so very unexciting. I can hardly keep it in. I think about how disgusting it all is.''

Sweet Bean Paste – Durian Sukegawa

bekijk op Bol.com

Dit boek vertelt een lief en klein verhaal met een krachtige boodschap. Het schrijven is eenvoudig en het verhaal is klein op een manier dat het traag is, maar dit boek is als een kersenbloesem die opengaat en pas aan het einde begrijp je de volledige schoonheid wanneer alles tot volledige bloei is gekomen.

Het verhaal gaat over een jonge man genaamd Sentaro. Na een tijdje in de gevangenis te hebben doorgebracht, een overleden moeder en geen contact meer met zijn vader te hebben, voelt hij zich een mislukkeling in het leven en dat zal hij altijd blijven. Sentaro verkoopt dorayaki (pannenkoeken gevuld met zoete bonenpasta) om een schuld terug te betalen. Hij is eenzaam en drinkt in de avond. Op een dag helpt een oudere dame (Tokue) hem in de winkel, en dit zal zijn leven veranderen.

Dit boek gaat over eten, hoe het ons kan binden en hoe familie niet altijd een bloedband is maar vaak een diepere verbinding is. Het gaat over vrijheid en de waarde van het menselijk leven. Het gaat over vriendschap en sociale oordelen. En bovenal dat het leven dat zinvol is, zelfs als je niet kunt bijdragen aan de samenleving.

Hoewel het schrijven en het verhaal eenvoudig zijn, heb ik veel geleerd over het Japanse leven. Niet alleen over de samenleving, het eten, maar ook over de ziekte van Hansen (beter bekand als lepra) in de Japanse geschiedenis. Dit boek bracht me van een winkel waar zoete pannekoeken worden verkocht naar een sanatorium voor melaatsen met een verhaal dat je doet nadenken.

Ik vond de notitie van de auteur aan het einde van het boek ook mooi. Het deed me nadenken over de waarde van het menselijk leven als we niet kunnen bijdragen aan de samenleving. Een samenleving (niet alleen in Japan) gericht op productief zijn. Wat is de ware zin van het leven? Hoe leven we het? Wat zien en horen we? Dat is alles wat er is.

Gilead – Marilynne Robinson

bekijk op Bol.com

Gilead is stil, krachtig en ontroerend, maar je moet het langzaam lezen en erover nadenken. Dit boek is er niet eentje om snel uit te lezen als je de schoonheid van het schrijven wilt waarderen en voelen.

Dit boek zit boordevol wijsheden, en ik vind het moeilijk om te recenseren. Hoe beoordeel je mooie proza vol diepgaande kennis?

Het is een zeldzaam boek en het is ook complex in termen van emoties, onderwerpen en moralen.

Hoe dichter ik bij het einde van het boek kwam, hoe meer ik ontdekte en hoe delicater de verhaalstructuren werden. Het schrijven is verbluffend mooi. Het is moeilijk te geloven dat het fictie is.

Het zit vol met diepgaande zinnen en je zult het gevoel hebben dat je een leerling bent die iedere mooie zin onderstreept vanwege de wijsheid of gewoon vanwege de pure schoonheid, zoals: “Geschiedenis zou een steen kunnen laten huilen.”

Onderwerpen die in dit boek aan bod komen:
race
oorlog
geweld
oordeel
liefde
dood
de discussie over wat goed en fout is
familie

En vooral de liefde van een oude stervende vader voor zijn jonge zoon.

"…if you ever wonder what you've done in your life, and everyone does wonder sooner or later, you have been God's grace to me, a miracle, something more than a miracle. You may not remember me very well at all, and it may seem to you to be no great thing to have been the good child of an old man in a shabby little town you will no doubt leave behind. If only I had the words to tell you."

Zwemmen in het donker – Tomasz Jedrowski

Dit boek is een somber liefdesverhaal en het gaat over de liefde tussen Ludwik en Janusz in een lange “brief”. Het speelt zich af in de jaren tachtig in Polen.

In het begin was ik op een gegeven moment een beetje sceptisch. Het schrijven is mooi, maar ik was bang dat het een “simpel liefdesverhaal” zou worden op het platteland in Polen met enkele verhitte onderwerpen over politiek. “Twee jongens die zich verstoppen in de struiken” verhaal – als je begrijpt wat ik bedoel? Maar het verhaal pikt al snel op en wordt boeiend.

De schrijfstijl is prachtig en het verhaal is geschreven als een lange brief, waardoor ik het verhaal erg boeiend bleef vinden. Het boek is prachtig en zit van begin tot eind vol pijntjes en nostalgie.

Hun tegengestelde opvattingen over communistisch Polen markeren het verhaal met spanning en context. Ze worden allebei onderdrukt door een corrupt politiek systeem, maar hebben verschillende meningen over hun leven en toekomst in Polen.

Ik zal geen spoilers delen, maar hoewel je weet dat het niet heel gelukkig zal eindigen, zal dit boek je tot de laatste pagina boeien.

Alleen al het schrijven – bijna zangerig poëtische proza – maakt dit een prachtig boek. Maar dit boek heeft ook een buitengewoon boeiende plot, schijnbaar verweven met geschiedenis, eten, politiek, vriendschappen, familie, seksualiteit, verlies en menselijkheid.

Dit boek is niet alleen een innemend homoseksueel coming of age-verhaal, maar ook een inzichtelijk en informatief verhaal over het sociale en politieke klimaat in Warschau in die tijd.

De omschakeling van de natuur in Polen naar het leven in de stad benadrukt echt het krachtige en destructieve karakter van het Sovjetregime. Het is fascinerend om te lezen hoe opdringerige politieke machten mensen uit elkaar kunnen trekken.

“Because you were right when you said that people can’t always give us what we want from them; that you can’t ask them to love you the way you want. No one can be blamed for that.”

Crying in H Mart – Michelle Zauner

Elke vrouw met een moeder (figuur) zal dit memoir een balsem voor de ziel vinden. Elke vrouw die een moeder (figuur) heeft verloren, zal zich herkennen in dit memoir.

Dit boek gaat over verdriet. Op elke pagina sijpelen de pijn en het verdriet door. Het is een mooie manier om over verdriet te schrijven waar alleen moeders-dochters zich in zullen kunnen herkennen.

Ik vond het mooi hoe ze via eten contact maakt met haar moeder. Eten speelt zo’n essentiële rol in dit boek en het sluit naadloos aan bij haar verdriet, angst en twijfels.

Deze memoir laat zien dat we soms alleen bepaalde dingen kunnen waarderen die onze moeder deed wanneer we ouder zijn. Ze maakt zich ook sterk voor moeders die huisvrouwen zijn en hoe belangrijk hun werk als huisvrouw is voor de volgende opgroeiende generatie.

Dit boek moet moeilijk zijn geweest om te schrijven voor de auteur. Ik heb daar veel respect voor. De belangrijkste boodschap van dit boek is dat het langzaam verliezen van je moeder aan kanker een traumatische gebeurtenis is, waarna het leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Waar mogelijk, waardeer en absorbeer zoveel als je kunt van je moeder en haar wortels.

De zeven echtgenoten van Evelyn Hugo – Taylor Jenkins Reid

Ik ben best laat met het lezen van dit boek. Ik weet het, en ik geef de omslag en de titel de schuld. Het straalt niet iets uit dat ik zou willen lezen of interessant zou vinden. Maar ”don’t judge a book by its cover” en ik ben blij dat ik dat uiteindelijk niet gedaan heb.

De eerste 100 pagina’s was ik niet onder de indruk, maar elke 100 pagina’s verder moest ik een ster toevoegen. Dit boek is een rit! Het is bijna perfect. De karakterontwikkeling is indrukwekkend, en het is echt een pageturner. Het voelt zo echt (je wilt Evelyn Hugo Googlen).

Dit boek heeft een ogenschijnlijk eenvoudige verhaallijn en een oogverblindende uitvoering. Het einde was geweldig, maar de diepere betekenis van de onderwerpen in dit boek is hartverscheurend, zinvol en mooi.

Zelfs als je net als ik niet van romantiek (of perse een fan bent van oude Hollywood-actrices) kan ik je dit boek aanbevelen. Evelyn Hugo is de hype waard.

The Driver’s Seat – Muriel Spark

Ik probeer nog steeds mijn gedachten te ordenen na het lezen van ”The Driver’s Seat”. Het boek staat vol met spoilers, maar dit verhoogt de spanning alleen maar en maakt het een boek om in één keer uit te lezen.

Het is moeilijk om dit boek te recenseren zonder echte spoilers weg te geven. Ik zou aanraden om het te lezen zonder eerst recensies te lezen (wat ik gelukkig deed) omdat de meeste recensies spoilers bevatten.

Ik kan alleen maar zeggen dat je je uiteindelijk zult afvragen of je het bij het verkeerde eind had. En simpele zinnen en scènes eerder in het boek zullen ineens logischer worden. Of niet..?

Ik vind het opmerkelijk dat Muriel Spark een ogenschijnlijk eenvoudig boek heeft weten te schrijven en het toch zo ingewikkeld heeft gemaakt. Ik denk dat ik het nog steeds niet helemaal kan plaatsen. Zat Lise inderdaad aan het stuur van haar leven?

Als je het leuk vindt om uren (of zelfs dagen) aan een boek te denken nadat het uit is en als je van een boek houdt dat leest als een film, kan ik ”The Driver’s Seat” aanraden.

Mrs. Palfrey at the Claremont – Elizabeth Taylor

”Mrs. Palfrey at the Claremont” (uitgebracht in 1971) gaat over het leven in alle fasen, en het is eerlijk en heerlijk om te lezen. Ik ben misschien een beetje bevooroordeeld omdat ik graag boeken lees met oudere mensen, maar afgezien van mijn voorkeur is dit boek echt de moeite waard om te lezen.

Het gaat over het leven dat soms rauw is zonder in een deprimerende schrijfstijl te vervallen. Het is gewoon wat het is.

Dit boek gaat over senioren die in een hotel wonen voordat ze naar een verpleeghuis gaan. Ze mogen dus niet sterven in het hotel en niet afhankelijk worden. Het is intrigerend. Het verhaal volgt ook het pad van een jongeman die het probeert te maken als schrijver en zijn familie en liefdesleven probeert te navigeren.

We doorlopen allemaal levensfasen (kind, adolescent, jongvolwassene, middelbare leeftijd, bejaarde). Ze zijn verschrikkelijk en fantastisch. Maar het wreedste is de laatste eenzame fase van ons leven. Kinderen hebben betekent niet dat je niet eenzaam zult zijn. Zullen ze op bezoek komen? Hoe vaak?

Ik waardeerde ook het perspectief hoe we (zonder het te weten) soms oudere mensen discrimineren. Het is wreed maar waar.

Zoals ik al aangaf, gaat het boek over onze laatste levensfase, in het bijzonder over mevrouw Laura Palfrey, een weduwe en ooit de vrouw van een diplomaat. Ze woont in het Claremont Hotel in Londen. Het is een hotel dat open is voor iedereen, maar vooral voor ouderen – vergeten in de samenleving.

De enige dochter van mevrouw Palfrey geeft niet veel om haar moeder, en haar vrienden zijn er ook niet. Dus ze woont in een hotel en telt de dagen. Alleen.

Ze wordt een heel kleine beetje verliefd op een jonge jongen die haar helpt. Hij is de man die haar kleinzoon had moeten zijn. Maar dat is hij niet.

Dit boek is niet plotgedreven, maar het is gezellig zonder te zoetig te worden. Het blijft echt, aangrijpend, eerlijk en grappig. Het leven is wreed maar ook onverwacht prachtig.

Na dit boek denk je misschien anders over ouderen; ik tenminste wel.

Hier zijn mijn eervolle vermeldingen voor 2021.

Calypso – David Sedaris

David Sedaris laat zien dat lezen over complexe onderwerpen in het leven leuk kan zijn. Het kan hilarisch, herkenbaar, vreemd, aangrijpend en gênant zijn.

Dit boek is hilarisch en soms ook raar. Het gaat over zijn familie en het verlies van zijn moeder 30 jaar geleden en zijn zus meer recentelijk in 2013. Het boek gaat ook over ouder worden en de relatie met zijn ouders, zowel nu als toen hij jonger was.

Wat dit boek zo goed maakt, is dat het allemaal zo herkenbaar en menselijk is. En daarom zul je zowel lachen als emotioneel worden. En net als je denkt ”dat is raar”, zal hij iets beschrijven waar je je mee kunt identificeren.

Zijn essays zijn wrang en geestig. Als je niet snel beledigd bent, is dit wellicht een leuk boek voor jou.

''Our mother was the one who held us all together. After her death we were like a fistful of damp soil, loose bits breaking off with no one to press them back in.''
 “In the ocean that afternoon, I watched my brother play with his daughter. The waves were high, and Madelyn hung laughing off Paul’s shoulders, I thought of how we use to do the same with our own father. It was the only time any of us ever touched him. Perhaps for that reason I can still recall the feel of his skin, slick with suntan oil.''
 “We're not pessimists, exactly, but in late middle age, when you envision your life ten years down the line, you're more likely to see a bedpan than a Tony Award.”

Bespiegelingen in blauw – Maggie Nelson

Dit boek is interessant en delicaat, maar het is niet gemakkelijk te beoordelen of samen te vatten.

Dit boek is misschien niet voor iedereen weggelegd, en ik denk dat het langzaam of misschien zelfs twee keer moet worden gelezen.

Haar benadering van specifieke gebeurtenissen, kleuren, kunst, filosofen, religie en relaties is rauw en lyrisch, vaak filosofisch en soms expliciet.

De essays gaan over persoonlijk lijden en de beperkingen van visie en liefde, zoals uitgelegd door de kleur blauw. Ze gebruikt symboliek in kunst, liedjes, schrijven, religie en films.

Dit boek zet je misschien aan het denken over onze visie en perceptie van kleuren, de wereld en woorden.

Voordat de koffie koud wordt – Toshikazu Kawaguchi

Deze twee boeken zijn twee jaar na elkaar gepubliceerd. Het eerste boek ”Voordat de koffie koud wordt” in 2015, en het tweede boek, ”Before the Coffee Gets Cold: Tales from the Café” (nog niet in het Nederlands) in 2017. Deze boeken zijn gemakkelijk los van elkaar te lezen.

Het gaat over tijdreizen. Niet erg uniek, vind je niet? En het begint nogal slecht. Het eerste hoofdstuk is een solide twee sterren. Maar hoe meer je in het verhaal investeert, hoe beter het wordt.

Dit boek doet me denken aan ‘‘The Midnight Library” (Middernachtbibliotheek) van Matt Haig, en ik heb een zwak voor dat soort verhalen.

De auteur gebruikt magisch realisme en het concept van tijdreizen als een manier om zijn verhaal over liefde te vertellen en dat het nooit te laat is om van gedachten te veranderen. Niets is wat het lijkt te zijn. We denken te weten wat de mensen van wie we houden denken, maar dat weten we niet.

Maar bovenal is het een verhaal over emoties. Het gaat over liefde, spijt en het verdriet om het leven niet te kunnen beïnvloeden als er iets misgaat. We doen beter als we beter weten, maar voor de mensen in deze verhalen komt beter weten te laat. Maar zelfs als het te laat is kun je hoop hebben en daar gaat dit boek over.

Als je het verleden of de toekomst niet kunt veranderen, kun je nog steeds je huidige leven en denkwijze veranderen, simpelweg omdat wat ongezegd bleef, wordt gezegd. Het is heerlijk om te lezen.

Hetzelfde geldt voor boek #2. Je moet in dit boek komen, en dan wordt het een heel hartverwarmend boek.

Met het concept van magisch realisme en tijdreizen vertelt de auteur het verhaal van verschillende mensen die heen en weer reizen in de tijd.

In dit boek had ik het gevoel dat er twee hoofdboodschappen waren:
Het belang van communicatie nu het nog kan.
De enige wens van degenen die overleden zijn is dat hun geliefden gelukkig zijn.

 ''We can never truly see into the hearts of others. When people get lost in their own worries, they can be blind to the feelings of those most important to them.''

Vermelding van gelieerde links:
Onderstreepte woorden zijn affiliate links. Lees er hier meer over.

Plaats een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.